Roeland van der Kley

Roeland van der Kley (1960–2023) schilderde verhalen waarin werkelijkheid, verbeelding en Zeeuws-Vlaamse eigenheid samenkomen. Zijn werk wordt gerekend tot het magisch realisme: herkenbare situaties krijgen een onverwachte, soms humoristische en soms licht vervreemdende lading. Hoewel hij opgroeide in Breda, voelde Roeland zich al sinds zijn jeugd sterk verbonden met Zeeuws-Vlaanderen. Later vestigde hij zich in Mauritsfort bij Hoek, waar het landschap, de buitenlucht en de streekverhalen een blijvende inspiratiebron vormden. In zijn schilderijen verschijnen markante figuren, historische verwijzingen en scènes die aanvoelen als een stilgezet theatermoment.Roeland werkte met groot vakmanschap en een scherp gevoel voor compositie en sfeer. Zijn schilderijen nodigen uit om langer te kijken: achter het eerste beeld schuilt vaak hu mor, spanning of een verhaal dat zich niet direct prijsgeeft. Zelf omschreef hij zijn werk treffend als ‘theater op doek’.  Naast zijn schilderijen hield Roeland zich bezig met tekenen en grafiek. In zijn latere werk verbond hij beeldende kunst steeds nadrukkelijker met de verhalen van Zeeuws-Vlaanderen, onder andere rond De drieling van Terhole en het drieluik dat hij maakte ter ere van Mathilde Willink. Daarmee liet hij een eigenzinnig oeuvre na waarin ambacht, verbeeldingskracht en liefde voor de streek onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn. 

formaat :  100 x 160 cm

type :  

omschrijving :  “Ze heeft de top weten te bereiken door zichzelf tot levend kunstwerk te ontwikkelen. Door haar extreme make-up heeft ze roem weten te vergaren en nu ze eenmaal op de top is aanbeland, rest haar alleen nog de val naar beneden. Haar top is al in verval geraakt. Ze heeft dat proberen te maskeren door haar geliefde kunstzinnige patronen op die toren te schilderen, maar het zal haar niet helpen. De toren is een bouwval en als ze daar in kruipt loopt ze het risico dat ze met toren en al in het ravijn stort. Ze heeft de top bereikt. Meer valt er voor haar niet meer uit te halen. Ze heeft zichzelf twee keuzes voorgesteld. 1. Met toren en al in het ravijn storten. 2. Zichzelf schoonpoetsen, omkleden en de top weer afdalen. Dat laatste lijkt het meest logisch. Niemand zal haar herkennen en ze kan een gewoon leven verder leiden. Maar ze zal de drang naar eeuwige roem missen. Al die aandacht. Ze kan daar niet meer van zonder en zal nooit een gewoon leven accepteren.”